Όσοι γεννήθηκαν μέχρι το 1985 θα καταλάβουν: Το «μυστήριο» μιας γενιάς που μεγάλωσε ελεύθερη

Υπάρχει μια συγκεκριμένη γενιά ανθρώπων, όσοι γεννήθηκαν χρονικά μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '80, που μοιράζονται ένα μοναδικό προνόμιο. Είναι οι τελευταίοι που έζησαν μια απόλυτα ανέμελη παιδική ηλικία, γεμάτη αληθινή ελευθερία, μακριά από οθόνες, αλγόριθμους και ηλεκτρονικά παιχνίδια. Ένα κείμενο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο αποτυπώνει με τον πιο γλαφυρό τρόπο αυτό το «μυστήριο» της επιβίωσής μας.

Κοιτάζοντας πίσω, μοιάζει σχεδόν απίστευτο το πώς τα καταφέραμε. Μεγαλώσαμε σε μια εποχή όπου η αναμονή ήταν μέρος της καθημερινότητας: περιμέναμε υπομονετικά δύο ώρες μετά το φαγητό για να βουτήξουμε στη θάλασσα, άλλες δύο ώρες για τον μεσημεριανό ύπνο, και τις Κυριακές ξυπνούσαμε νηστικοί για την εκκλησία. Ακόμα και οι παιδικοί πόνοι περνούσαν απλά με λίγη υπομονή.

Μεγαλώνοντας χωρίς «προστατευτικό δίχτυ»

Ταξιδεύαμε στοιβαγμένοι πέντε άτομα σε ένα μικρό αυτοκίνητο, χωρίς αερόσακους ή ζώνες ασφαλείας, σε διαδρομές 10 ωρών και κανείς δεν παραπονιόταν. Στα σπίτια δεν υπήρχαν πόρτες ασφαλείας ούτε ειδικά πώματα στα φάρμακα. Ανεβαίναμε σε ποδήλατα και μηχανάκια χωρίς κράνη, κάναμε οτοστόπ και εξερευνούσαμε τη γειτονιά ολομόναχοι.

Οι αλάνες και οι παιδικές χαρές της εποχής είχαν μεταλλικές κούνιες με κοφτερές γωνίες. Φτιάχναμε μόνοι μας αυτοσχέδια καρότσια για να τρέχουμε στις κατηφόρες, συνειδητοποιώντας στο τέλος ότι δεν είχαμε βάλει φρένα! Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς δεν έπαθε ποτέ τίποτα σοβαρό.

Φεύγαμε από το σπίτι το πρωί και επιστρέφαμε μόνο όταν άναβαν τα φώτα στους δρόμους. Κανείς γονιός δεν μπορούσε να μας βρει στο κινητό – γιατί απλά δεν υπήρχαν κινητά. Αν ανοίγανε κεφάλια στον «πετροπόλεμο», η θεραπεία ήταν λίγο ιώδιο, μερικά ράμματα και καμία διάθεση για δικαστικές διαμάχες. Αναλαμβάναμε την ευθύνη των πράξεών μας.

Η ζωή πριν από την ψηφιακή εποχή

Δεν είχαμε κονσόλες παιχνιδιών, εκατοντάδες δορυφορικά κανάλια, υπολογιστές ή διαδίκτυο. Εμείς είχαμε φίλους. Βγαίναμε στον δρόμο, σφυρίζαμε κάτω από τα μπαλκόνια και μαζευόμασταν για κρυφτό, κυνηγητό και αμπάριζα. Πίναμε νερό με το στόμα κολλημένο στη βρύση του σχολείου και μοιραζόμασταν το ίδιο μπουκάλι αναψυκτικό χωρίς να φοβόμαστε τα μικρόβια.

Το καλοκαίρι σήμαινε τρεις μήνες διακοπές. Περνούσαμε ατελείωτες ώρες στην άμμο χωρίς αντηλιακά με υψηλό δείκτη προστασίας, φτιάχνοντας κάστρα και ψαρεύοντας με μια απλή πετονιά. Και όταν θέλαμε να προσεγγίσουμε το κορίτσι που μας άρεσε, το κυνηγούσαμε από κοντά, δεν στέλναμε μηνύματα και emoji σε κάποιο chat room.

Μέσα από τις αποτυχίες, τις επιτυχίες και την απόλυτη ελευθερία, μάθαμε να επιβιώνουμε, να ωριμάζουμε και να στεκόμαστε στα πόδια μας. Αν ανήκεις σε αυτή τη γενιά, να είσαι περήφανος. Είχες την τεράστια τύχη να μεγαλώσεις ως ένα πραγματικά ελεύθερο παιδί.

Η δική μας πινελιά

Ίσως τελικά το μεγαλύτερο μυστήριο να μην είναι το πώς επιβιώσαμε σωματικά, αλλά το πώς καταφέραμε να κρατήσουμε αυτές τις αναμνήσεις τόσο ζωντανές μέσα μας. Σε έναν κόσμο που πλέον κινείται με την ταχύτητα του scrolling, εκείνες οι ατελείωτες, «αργές» ώρες της παιδικής μας ηλικίας παραμένουν το πιο πολύτιμο καταφύγιο της ψυχής μας.

📢 Ακολουθήστε το Hellas-now στο Telegram για να βλέπετε τις καλύτερες δημοσιεύσεις