Δήλος: Η μυστηριώδης υποθαλάσσια διαδρομή 16 χλμ. και το απόρρητο μυστικό του Κουρτ Βαλντχάιμ το 1944
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1944, η απόφαση για τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής ήταν ειλημμένη: Έπρεπε να εγκαταλείψουν την Ελλάδα. Ήδη ο διοικητής της Ε’ στρατιάς είχε δώσει εντολή να αποχωρήσουν όλες οι γυναίκες υπάλληλοι, καθώς και οι σύζυγοι και τα παιδιά των αξιωματικών. Η κατάσταση στα Βαλκάνια γινόταν όλο και πιο απελπιστική, με τη Βουλγαρία να παραδίδεται στους Ρώσους και να κηρύσσει τον πόλεμο στη μέχρι χθες σύμμαχό της, Γερμανία.
Στη Μακεδονία, οι γραμμές επικοινωνίας των Γερμανών εμποδίζονταν από τους αντάρτες, ενώ ο Ερυθρός Στρατός προήλαυνε προς το Βελιγράδι. Μια στρατιά 300.000 στρατιωτών κινδύνευε να αποκοπεί και να αφανιστεί. Ο επικεφαλής στρατηγός Lohr κατάλαβε ότι η μόνη διέξοδος ήταν μια στενή λωρίδα της Μακεδονίας προς τα βόρεια. Στα τέλη Σεπτεμβρίου, η Θεσσαλονίκη γέμισε στρατεύματα απ' όλο το Αιγαίο, τα οποία μετέφερε συνεχώς η Luftwaffe από την Κρήτη, τη Ρόδο και τα άλλα νησιά.
Στις 2 Οκτωβρίου έφτασαν οι τελικές διαταγές από το Βερολίνο. Στο γερμανικό επιτελείο στο Αρσακλί, ένας νεαρός, ψηλός και αδύνατος υπολοχαγός έκαιγε πυρετωδώς εκατοντάδες μυστικά έγγραφα σε ένα βαρέλι. Κάποια στιγμή το βλέμμα του χάθηκε στις φλόγες, φέρνοντας στη μνήμη του το χρώμα του καυτού ήλιου πάνω από ένα συγκεκριμένο, έρημο νησί του Αιγαίου, όπου λίγο καιρό πριν είχε ζήσει μια απίστευτη εμπειρία. Ο υπολοχαγός αυτός δεν ήταν άλλος από τον Κουρτ Βαλντχάιμ (Kurt Waldheim), τον μετέπειτα Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ.
Η μυστική αποστολή στη Δήλο
Λίγους μήνες νωρίτερα, ένα μικρό γερμανικό υδροπλάνο είχε προσθαλασσωθεί σε έναν απόμερο κολπίσκο της Δήλου. Ο Βαλντχάιμ βγήκε στην αμμουδιά κρατώντας ένα μεγάλο σακίδιο και μια δερμάτινη τσάντα. Το νησί ήταν εντελώς έρημο, γεμάτο πέτρες, αγκάθια και φαρμακερά φίδια. Η ατμόσφαιρα ήταν παράξενα «βαριά», χωρίς τους συνηθισμένους θορύβους της φύσης. Καθώς περπατούσε, οι ήχοι από τις μπότες του έμοιαζαν να ακούγονται διπλοί, λες και κάποιος τον ακολουθούσε μέσα στα αρχαία χαλάσματα.
Ο νεαρός αξιωματικός, που είχε πάθος με το διάβασμα, ήταν θιασώτης της «Θεωρίας της Κοίλης Γης». Είχε μελετήσει ένα σπάνιο βιβλίο του Τάσι Λάμα III, με τίτλο «Η Οδός προς τη Shamballah», το οποίο περιείχε χάρτες για ένα υποτιθέμενο παγκόσμιο δίκτυο υπόγειων στοών, γνωστό ως «Υπόγειο Σύστημα Τούνελ της Αγκάρθα». Πίστευε ακράδαντα ότι η αρχαία Ελλάδα συνδεόταν με αυτόν τον υπόγειο κόσμο και ότι το ιερό νησί του Απόλλωνα έκρυβε μια τέτοια πύλη.
Συνδέοντας τους μύθους για τον Υπερβόρειο Απόλλωνα —που έλειπε έξι μήνες τον χρόνο σε μια μυστηριώδη πατρίδα του φωτός— αλλά και τον αρχαίο νόμο που απαγόρευε τη γέννηση ή τον θάνατο στο νησί, ο Βαλντχάιμ υπέθετε ότι το Ιερατείο προσπαθούσε να προστατεύσει ένα τεράστιο υποχθόνιο μυστικό. Φρουρός αυτού του μυστικού έμοιαζε να είναι η Εκάτη, η υποχθόνια θεά της νύχτας, στην οποία ανήκαν τα δύο μικρά νησάκια μπροστά από τη Δήλο, ο Μικρός και ο Μεγάλος Ρεματιάρης.
Η ανακάλυψη της εισόδου και οι πραγματικοί τάφοι
Καθοδηγούμενος από έναν δικό του, τροποποιημένο χάρτη, ο υπολοχαγός έφτασε στη βόρεια πλευρά του ιερού, στη «Θήκη», τον μυκηναϊκό τάφο των Υπερβορείων Παρθένων (Όπιδος και Άργης). Εκεί βρίσκονταν καλά κρυμμένα τα σκαλοπάτια που οδηγούσαν στα έγκατα του νησιού. Η είσοδος μύριζε υγρασία, ήταν κατασκότεινη και τόσο στενή που μόνο ένας υπερβολικά αδύνατος άνθρωπος μπορούσε να περάσει συρόμενος για περίπου 5 μέτρα.
Όταν επέστρεψε για τέταρτη φορά, συνοδευόμενος πλέον από μια 10μελή γερμανική ομάδα έρευνας, ανακάλυψαν έναν άγνωστο διάδρομο στα δεξιά των σκαλοπατιών. Αυτός κατέληγε σε δύο διαδοχικά δώματα που περιείχαν συνολικά τέσσερις περίεργες, κομψές σαρκοφάγους με στρογγυλεμένες γωνίες και χαμηλό ύψος. Είχαν βρεθεί, όπως πίστευαν, στον πραγματικό, μυστικό τόπο ταφής των Υπερβορείων Παρθένων, ο οποίος είχε μείνει απείραχτος από την αρχαία κάθαρση του 426 π.Χ.
Περπατώντας 16 χιλιόμετρα κάτω από τον πυθμένα του Αιγαίου
Η ομάδα συνέχισε την πορεία της στην αρχική διαδρομή. Τα σκαλοπάτια σταμάτησαν και έδωσαν τη θέση τους σε ένα καλοδουλεμένο, κατηφορικό τούνελ με εμφανή γεωμετρική διαμόρφωση στην οροφή. Σε κάποια σημεία ο διάδρομος πλάταινε, αποκαλύπτοντας συμμετρικά λαξευμένους βράχους που έμοιαζαν με «πάγκους αναπαύσεως».
Κατά την πρώτη του μοναχική εξερεύνηση, ο Βαλντχάιμ είχε συνειδητοποιήσει έντρομος ότι αφού η είσοδος βρισκόταν στον Κύνθο (το ψηλότερο σημείο, στη μέση του νησιού), περπατώντας για πάνω από 4,5 χιλιόμετρα είχε ήδη αφήσει πίσω του την ξηρά και προχωρούσε έχοντας από πάνω του τη θάλασσα!
Με την ομάδα έρευνας κατάφεραν να προχωρήσουν βαθύτερα, διανύοντας συνολικά 16 χιλιόμετρα υποθαλάσσιας διαδρομής. Η αίσθηση του πελώριου βάρους του νερού πάνω από τα κεφάλια τους ήταν τόσο έντονη, που απέκλεισαν κάθε σκέψη για διανυκτέρευση. Οι αναφορές, οι φωτογραφίες και τα σχεδιαγράμματα στάλθηκαν εσπευσμένα στο Βερολίνο με εκκλήσεις για περαιτέρω έρευνες, όμως οι απαντήσεις δεν ήρθαν ποτέ, καθώς το Γ' Ράιχ κατέρρεε σε όλα τα μέτωπα.
Στις 14 Οκτωβρίου 1944, το επιτελείο της Ε' στρατιάς αποχώρεσε οριστικά από τη Θεσσαλονίκη. Μέσα στο τρένο της υποχώρησης, ο νεαρός υπολοχαγός Κουρτ Βαλντχάιμ κρατούσε στην τσέπη του χιτωνίου του τον πολύτιμο, διπλωμένο χάρτη της Δήλου. Η μυστηριώδης πύλη κάτω από το Αιγαίο σφραγίστηκε ξανά, αφήνοντας πίσω της ένα από τα πιο ανεξήγητα αινίγματα της περιόδου της Κατοχής.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Ιωάννη Γιαννόπουλου: «Απόρρητος φάκελος Κοίλη Γη», Εκδόσεις: Έσοπτρον.
📢 Ακολουθήστε το Hellas-now στο Telegram για να βλέπετε τις καλύτερες δημοσιεύσεις
