«Πέθανα για 40 λεπτά και αυτό είναι που μου έμαθε η εμπειρία μου για τη ζωή»
Ο Πάτρικ ήταν ένας ιδιαίτερα επιτυχημένος εταιρικός δικηγόρος, που θεωρούσε τον ελεύθερο χρόνο «χαμένο χρόνο» και πίεζε συνεχώς τον εαυτό του για επαγγελματική επιτυχία. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, το 2021, δουλεύοντας ατελείωτες ώρες, ο τότε 39χρονος, ιδιαίτερα γυμνασμένος πατέρας δύο παιδιών, υπέστη καρδιακή ανακοπή, αλλά τώρα μπορεί να λέει «Πέθανα για 40 λεπτά και αυτό είναι που μου έμαθε η εμπειρία μου για τη ζωή».
{inAds}
Ένα φαινομενικά συνηθισμένο βράδυ, τρώγοντας λουκάνικα και πατάτες στον καναπέ, κατέληξε να καταρρεύσει αναίσθητος. Η καρδιά του σταμάτησε λόγω κληρονομικής πάθησης και ο Πάτρικ ήταν κλινικά νεκρός για 40 λεπτά. Η σύζυγός του του έκανε καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση, ενώ τα παιδιά τους, τότε εννέα και επτά ετών, έτρεξαν να ζητήσουν βοήθεια.
Οι προσπάθειες με απινιδωτή από τους διασώστες απέτυχαν. Όπως λέει ο ίδιος, του χορηγήθηκε αδρεναλίνη ως «τελευταία ζαριά». «Με χτυπούσαν ξανά και ξανά», αναφέρει, ενώ η σύζυγός του άρχισε να πιστεύει πως τον είχε χάσει. Τότε, απροσδόκητα, η καρδιά του άρχισε ξανά να χτυπά.
Ο Πάτρικ ξύπνησε έπειτα από κώμα μίας εβδομάδας, αλλά ως άλλος άνθρωπος. Υπέστη εγκεφαλική βλάβη που επηρέασε την όραση, τη μνήμη και την αντοχή του. Δεν μπορούσε πλέον να εργαστεί ή να ζήσει όπως πριν, κάτι που, όπως λέει, του επέτρεψε να είναι πιο παρών στη ζωή και στις σχέσεις του.
Σε συνέντευξή του στο podcast «Ready to Talk» της Έμα Μπάρνετ, δήλωσε ότι δεν θα αντάλλασσε αυτή την αλλαγή, ακόμη κι αν μπορούσε να επιστρέψει στην παλιά του ζωή.
Η διαδρομή προς την αποδοχή, ωστόσο, ήταν τραυματική. «Ξύπνησα τυφλός», λέει για την πρώτη του ανάμνηση. Η απώλεια της όρασης προκάλεσε έντονες παραισθήσεις, γνωστές ως σύνδρομο Σαρλ Μπονέ, μερικές τρομακτικές και άλλες παράξενα όμορφες. Σε μία από αυτές, μετά από επέμβαση ανοιχτής καρδιάς, πίστευε ότι μια Αμερικανίδα νοσοκόμα προσπαθούσε να τον σκοτώσει. Σε μια άλλη, βρέθηκε σε σανατόριο στις Άλπεις, βιώνοντας μια «γαλήνια» αίσθηση ασφάλειας.
Καθώς η όρασή του επανήλθε μερικώς, οι γιατροί διαπίστωσαν ότι τα προβλήματα οφείλονταν σε εγκεφαλική βλάβη. Η όρασή του παραμένει περιορισμένη, σαν «να κοιτάς μέσα από τηλεσκόπιο». Τα αρχικά τεστ τον κατέταξαν στο χαμηλότερο 2% σε μνήμη και ταχύτητα επεξεργασίας, αν και έχει σημειώσει βελτίωση, όπως αναφέρει το δημοσίευμα του BBC.
Η καθημερινότητά του χαρακτηρίζεται από έντονη κόπωση και ψυχικές αλλαγές, όπως παθολογική απάθεια. Με τη βοήθεια θεραπείας και φαρμακευτικής αγωγής, βρήκε ξανά κίνητρο, αν και παραδέχεται ότι ζει «σαν να είναι πολύ ηλικιωμένος». Παρά τους περιορισμούς, άλλαξε καριέρα, έγινε συγγραφέας και δηλώνει ότι ζει «μια πιο πλούσια ύπαρξη», πιο αργά αλλά με μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη για τη ζωή και την οικογένειά του.
Ένα φαινομενικά συνηθισμένο βράδυ, τρώγοντας λουκάνικα και πατάτες στον καναπέ, κατέληξε να καταρρεύσει αναίσθητος. Η καρδιά του σταμάτησε λόγω κληρονομικής πάθησης και ο Πάτρικ ήταν κλινικά νεκρός για 40 λεπτά. Η σύζυγός του του έκανε καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση, ενώ τα παιδιά τους, τότε εννέα και επτά ετών, έτρεξαν να ζητήσουν βοήθεια.
Οι προσπάθειες με απινιδωτή από τους διασώστες απέτυχαν. Όπως λέει ο ίδιος, του χορηγήθηκε αδρεναλίνη ως «τελευταία ζαριά». «Με χτυπούσαν ξανά και ξανά», αναφέρει, ενώ η σύζυγός του άρχισε να πιστεύει πως τον είχε χάσει. Τότε, απροσδόκητα, η καρδιά του άρχισε ξανά να χτυπά.
I died for 40 minutes - here's what it taught me about life https://t.co/uwhRlb2Gwn
— BBC News (UK) (@BBCNews) February 12, 2026
Σε συνέντευξή του στο podcast «Ready to Talk» της Έμα Μπάρνετ, δήλωσε ότι δεν θα αντάλλασσε αυτή την αλλαγή, ακόμη κι αν μπορούσε να επιστρέψει στην παλιά του ζωή.
Η διαδρομή προς την αποδοχή, ωστόσο, ήταν τραυματική. «Ξύπνησα τυφλός», λέει για την πρώτη του ανάμνηση. Η απώλεια της όρασης προκάλεσε έντονες παραισθήσεις, γνωστές ως σύνδρομο Σαρλ Μπονέ, μερικές τρομακτικές και άλλες παράξενα όμορφες. Σε μία από αυτές, μετά από επέμβαση ανοιχτής καρδιάς, πίστευε ότι μια Αμερικανίδα νοσοκόμα προσπαθούσε να τον σκοτώσει. Σε μια άλλη, βρέθηκε σε σανατόριο στις Άλπεις, βιώνοντας μια «γαλήνια» αίσθηση ασφάλειας.
Η καθημερινότητά του χαρακτηρίζεται από έντονη κόπωση και ψυχικές αλλαγές, όπως παθολογική απάθεια. Με τη βοήθεια θεραπείας και φαρμακευτικής αγωγής, βρήκε ξανά κίνητρο, αν και παραδέχεται ότι ζει «σαν να είναι πολύ ηλικιωμένος». Παρά τους περιορισμούς, άλλαξε καριέρα, έγινε συγγραφέας και δηλώνει ότι ζει «μια πιο πλούσια ύπαρξη», πιο αργά αλλά με μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη για τη ζωή και την οικογένειά του.
(εικόνα BBC)
