Τι συνέβαινε στην αρχαία Ελλάδα όταν χιόνιζε και πως αντιμετώπιζαν το κρύο


Η αρχαία Ελλάδα δεν ήταν πάντα ηλιόλουστη. Τι έκαναν οι αρχαίοι Έλληνες όταν χιόνιζε και τι σκέφτονταν για το χιόνι;

Συνήθως όταν σκεφτόμαστε την Αρχαία Ελλάδα, έρχονται στο μυαλό μας εικόνες ανθρώπων ντυμένων με αέρινους χιτώνες και σανδάλια να κάνουν βόλτες στους ηλιόλουστους δρόμους. Φυσικά στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό να συνέβαινε όλο το χρόνο καθώς όπως και στην εποχή μας, η Ελλάδα μπορεί να έχει «τσουχτερούς» χειμώνες και χιονοπτώσεις ακόμα και στο κέντρο της Αθήνας και σε παραθαλάσσιες περιοχές.

{inAds}

Τι συνέβαινε τελικά στην αρχαία Ελλάδα και κατά πόσο οι αρχαίοι ήταν εξοικειωμένοι με το χιόνι;

Οι ερευνητές θεωρούν ότι το κλίμα της αρχαίας Ελλάδας ήταν σε έναν μεγάλο βαθμό παρόμοιο με το σημερινό εύκρατο κλίμα της Μεσογείου με μακρά, ζεστά καλοκαίρια και μικρούς, σχετικά ήπιους χειμώνες.

Στην αρχαία ελληνική τέχνη, κυρίως στα αγάλματα και στα αγγεία από τον 5ο και 4ο αιώνα π.Χ., τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες αναπαριστώνται φορώντας απλά, αέρινα ρούχα που συνάδουν με ένα ζεστό και ξηρό κλίμα.

Τα ρούχα του χειμώνα

Ωστόσο, οι χιονοπτώσεις αν και σίγουρα όχι τόσο συχνές, δεν ήταν άγνωστες στους αρχαίους Έλληνες. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, όταν το κρύο έκανε την εμφάνισή του οι αρχαίοι καλύπτονταν με μια κάπα που ονομαζόταν «ἱμάτιον» και αποτελούσε ένα ενιαίο, ορθογώνιο κομμάτι χοντρού μάλλινου υφάσματος. Αυτό, το περνούσαν πάνω από τον ώμο τους και στη συνέχεια και το τύλιγαν σφιχτά γύρω από το σώμα τους. Αντίστοιχα φορούσαν παπούτσια καλυμμένα με δέρμα.

Το χιόνι εμφανίζεται και σε αρκετά σημεία των αρχαίων ελληνικών κειμένων.

Ενδεικτικά, ο Ησιόδος στο έργο του Ἔργα καὶ Ἡμέραι (στ.535-546), ένα διδακτικό ποίημα του 700 π.Χ. δίνει συμβουλές για το πώς να προστατευθεί κάποιος από το χιόνι και το κρύο γενικά. Αναφέρει συγκεκριμένα:

Ίδια με τούτον τριγυρνάν, το χιόνι το λευκό ζητώντας να ξεφύγουν.
Τότε σκέπη για το κορμί σου να ντυθείς, καθώς σου παραγγέλλω,

μια χλαίνη μαλακή κι έναν χιτώνα που φτάνει ως τα πόδια.
Σε αραιό στημόνι πυκνό το υφάδι να περάσεις.

Αυτήν να τυλιχτείς, για να ‘ναι οι τρίχες σου ακίνητες
κι ούτε ν’ αναρριγούνε σηκωμένες όρθιες σε όλο σου το σώμα.

Γύρω απ’ τα πόδια σου πέδιλα ταιριαστά να δέσεις από βόδι
που βίαια θανατώθηκε, με πίλημα από μέσα ντύνοντάς τα.

Από ερίφια πρωτότοκα, σαν έρθει ο καιρός του κρύου,
δέρματα να συρράψεις με χορδή βοδιού, τη ράχη σου για να τυλίξεις,

για προστασία απ’ τη βροχή. Και πάνω στο κεφάλι σου
να έχεις σκούφο καλοκαμωμένο, τα’ αυτιά να μην σου βρέχονται.