Πώς έμοιαζε ο Παρθενώνας το 432 π.Χ.: Το 3D βίντεο αποκαλύπτει το εντυπωσιακό παιχνίδι με το φως
Πώς θα έμοιαζε ο Παρθενώνας όταν ολοκληρώθηκε, πριν από περίπου 2.500 χρόνια; Μια τρισδιάστατη αναπαράσταση επιχειρεί να μεταφέρει τον θεατή στο εσωτερικό του ναού, όπως θα μπορούσε να ήταν το 432 π.Χ., και να αναδείξει μια λιγότερο γνωστή πλευρά του: τον τρόπο με τον οποίο ο φυσικός φωτισμός ίσως συνέβαλλε στη σκηνοθεσία του χώρου.
Το μοντέλο δημιουργήθηκε από τον Χουάν δε Λάρα (Juan de Lara), καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, και παρουσιάζει τον Παρθενώνα όχι απλώς ως ένα λευκό μαρμάρινο κτίσμα, αλλά ως έναν χώρο λατρείας με προσεκτικά μελετημένη αρχιτεκτονική και φωτισμό.
Το άγαλμα της Αθηνάς στο επίκεντρο
Σύμφωνα με τη μελέτη του δε Λάρα, το εσωτερικό του ναού μπορεί να ήταν σχετικά σκοτεινό, ώστε το φως που εισερχόταν από την ανατολική είσοδο να δημιουργεί έντονη αντίθεση. Σε συγκεκριμένες ημέρες των Παναθηναίων, οι ακτίνες του ήλιου θα μπορούσαν να πέφτουν πάνω στο χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς, έργο του Φειδία, κάνοντας τα χρυσά στοιχεία του να ξεχωρίζουν μέσα στον χώρο.
Η υπόθεση βασίζεται σε ψηφιακή ανακατασκευή της αρχιτεκτονικής και σε προσομοιώσεις φωτός. Στο μοντέλο συνυπολογίζονται ιδιότητες των υλικών, όπως η αντανάκλαση του χρυσού, του ελεφαντόδοντου και του γυαλισμένου μαρμάρου, καθώς και η πορεία του ήλιου. Πρόκειται για επιστημονική αναπαράσταση που εξετάζει πώς θα μπορούσε να λειτουργούσε ο φωτισμός και όχι για βίντεο που καταγράφει με βεβαιότητα την αρχαία εμπειρία.
Ένα σύστημα φωτισμού, όχι μόνο παράθυρα
Η έρευνα, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό The Annual of the British School at Athens, επανεξετάζει παλαιότερες θεωρίες για το πώς έμπαινε το φως στον ναό. Προτάσεις που είχαν διατυπωθεί από μελετητές του 18ου και του 19ου αιώνα —ότι υπήρχαν ανοίγματα στη στέγη ή ψηλά παράθυρα— εξετάζονται ως πιθανά μέρη ενός ευρύτερου συστήματος.
Στην ερμηνεία του δε Λάρα, ο φωτισμός μπορεί να συνδεόταν με ανοίγματα στη στέγη, ανακλαστικές επιφάνειες νερού, φωτεινά υλικά και τη διάταξη του εσωτερικού. Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με τη μελέτη, θα μπορούσε να ήταν μια ελεγχόμενη οπτική εμπειρία με επίκεντρο το άγαλμα της θεάς.
Η τρισδιάστατη αναπαράσταση βοηθά να γίνει πιο κατανοητή αυτή η πρόταση, καθώς επιτρέπει στον θεατή να δει τον χώρο από διαφορετικές γωνίες και να παρακολουθήσει πώς μεταβάλλεται το φως. Παράλληλα, αναδεικνύει πόσο διαφορετική μπορεί να ήταν η εμπειρία του Παρθενώνα από τη σημερινή εικόνα του μνημείου, το οποίο συνδέουμε κυρίως με το εξωτερικό του και το λευκό μάρμαρο.
Δείτε το 3D βίντεο
Πηγές: CNN Greece, The Annual of the British School at Athens, Archaeology Magazine.
