To σχέδιο Νετανιάχου για την δημιουργία της ”ισραηλινής Σπάρτης” – χωρίς αμερικανική βοήθεια
Tι αναφέρει ισραηλινό ΜΜΕ
Σε συνέντευξή του στο περιοδικό Economist, ο Νετανιάχου ανακοίνωσε πρόσφατα την επιθυμία του να ηγηθεί μιας διαδικασίας για τον τερματισμό της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας προς το Ισραήλ. Ο Νετανιάχου μιλάει για το θέμα εδώ και μια δεκαετία, αλλά αμέσως μετά τη δημοσίευση του άρθρου, ο γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ, πρόεδρος της Υποεπιτροπής Πιστώσεων της Γερουσίας που επιβλέπει την αμερικανική βοήθεια ασφαλείας και ο οποίος θεωρείται από πολλούς μεγάλος υποστηρικτής του Ισραήλ, έγραψε στο Twitter ότι σκόπευε να δράσει γρήγορα για να επιταχύνει τον τερματισμό της στρατιωτικής βοήθειας προς το Ισραήλ – πιο γρήγορα από ό,τι είχε προτείνει ο ίδιος ο Νετανιάχου.
Για δεκαετίες, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν παράσχει δισεκατομμύρια (από την τελευταία και μεγαλύτερη συμφωνία βοήθειας που υπογράφηκε με την κυβέρνηση Ομπάμα, είναι περίπου 4 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως), τα οποία το Ισραήλ χρησιμοποιεί, κυρίως για την αγορά αμερικανικών στρατιωτικών συστημάτων. Στην ετήσια βοήθεια προστέθηκαν ειδικές επιχορηγήσεις μετά από κάθε εκστρατεία μας και, φυσικά, η άνευ προηγουμένου βοήθεια κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Σιδερένιου Ξίφους.
{inAds}
Η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Κάρτερ ως μέρος των Συμφωνιών του Καμπ Ντέιβιντ, παράλληλα με τη βοήθεια προς την Αίγυπτο. Στόχος ήταν η παροχή εγγυήσεων ασφάλειας και κινήτρων για την ενίσχυση των ακόμη εύθραυστων ειρηνευτικών συμφωνιών, αλλά αυτή η εποχή έχει τελειώσει προ πολλού. Το Ισραήλ και η Αίγυπτος έχουν τώρα πολλούς άλλους λόγους να διατηρήσουν την ειρηνευτική συμφωνία.
Η παροχή στρατιωτικής βοήθειας στο Ισραήλ σε μεγαλύτερη κλίμακα από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο, με σημαντική διαφορά, θέτει σε πολιτικό και δημόσιο προσκήνιο τη σχέση και τη φύση της αμερικανικής βοήθειας για την ασφάλεια, ειδικά σε περιόδους κατά τις οποίες το Ισραήλ λειτουργεί χρησιμοποιώντας τη βοήθεια ως «λευκή επιταγή», αντίθετα με τα αμερικανικά συμφέροντα. Αυτό δεν είναι το τέλος της στρατιωτικής υποστήριξης και συνεργασίας που είναι τόσο σημαντικές για την ασφάλειά μας, αλλά δεν θα είναι δωρεάν όπως ήταν μέρος αυτών στο παρελθόν.
Ο Νετανιάχου φέρεται να έφτασε σε συνάντηση με τον Τραμπ στα τέλη του περασμένου μήνα στο Μαρ-α-Λάγκο, ανησυχώντας ότι ένα νέο 10ετές ή 20ετές μνημόνιο συμφωνίας με δισεκατομμύρια σε βοήθεια για την ασφάλεια δεν θα κέρδιζε υποστήριξη. Ο Τραμπ δεν είναι γνωστός για το ότι ανοίγει το πορτοφόλι του στους συμμάχους του, δείτε την περίπτωση της Ουκρανίας. Είτε του ειπώθηκε ρητά ότι η βοήθεια είχε τελειώσει, είτε αν ο Νετανιάχου προσάρμοσε εκ των προτέρων τη θέση του, αυτό που είναι σαφές είναι ότι ο Μπίμπι φοβόταν ότι θα ντρεπόταν από τον Τραμπ και γι’ αυτό επέλεξε να αφαιρέσει από το τραπέζι ένα κεντρικό στοιχείο στις σχέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ.
Για χρόνια, ορισμένοι υποστήριζαν ότι η διακοπή της στρατιωτικής βοήθειας θα έβλαπτε το Ισραήλ και θα συνιστούσε μια αντι-ισραηλινή κίνηση, αλλά τώρα ένας Ισραηλινός πρωθυπουργός και ένας Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής που παρουσιάζεται ως «υποστηρικτής του Ισραήλ» ουσιαστικά λένε το αντίθετο: το Ισραήλ δεν τη χρειάζεται και η κίνηση γίνεται σιωπηρά αποδεκτή από το Ισραήλ και το εβραϊκό κατεστημένο.
Όπως συμβαίνει, το Ισραήλ στα πρώτα του χρόνια συχνά παρομοιαζόταν με την αρχαία ελληνική φρουρά-πόλη που είχε επιβιώσει για πολύ καιρό. Αυτό που είναι νέο είναι η φιλοδοξία του Νετανιάχου για μια δημιουργική σύνθεση μεταξύ του σπαρτιατικού τρόπου – οικονομικής αυτάρκειας και αφοσίωσης στην άμυνα – με τον αθηναϊκό τρόπο – δικαιωμάτων, δημοκρατίας, πολιτιστικής άνθησης, ανοίγματος στον κόσμο και άλλων χαρακτηριστικών που παρέχουν δύναμη στα κράτη και κάνουν τη ζωή σε αυτά άξια ζωής.
Η εξισορρόπηση της Αθήνας και της Σπάρτης αποτελεί μια ακριβή συμπύκνωση της πρόκλησης του Ισραήλ δύο χρόνια μετά την 7η Οκτωβρίου, η οποία έχει δει τόσο την καταστροφική παρακμή της θέσης του Ισραήλ στην κοινή γνώμη όσο και την επιτυχία στα πεδία των μαχών που μπορεί να εξασφάλισαν την επιβίωση του εβραϊκού κράτους για τις επόμενες γενιές.
