Βρέθηκε χαμένη αρχαία αιγυπτιακή τεχνολογία που ξαναγράφει την αρχή του πολιτισμού
Ένα μικροσκοπικό εργαλείο από κράμα χαλκού που παραβλέπεται εδώ και καιρό σε μια συλλογή μουσείου αναδιαμορφώνει αυτό που γνωρίζουν οι αρχαιολόγοι για την προέλευση της ανθρώπινης μηχανικής.
Οι ερευνητές είπαν ότι το τεχνούργημα δείχνει ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν ένα μηχανικά εξελιγμένο περιστροφικό τρυπάνι πριν από περισσότερα από 5.300 χρόνια αναφέρει η dailymail.co.
{inAds}
Το αντικείμενο, που καταγράφηκε ως 1924.948 A στο Μουσείο Αρχαιολογίας και Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, έχει πλέον αναγνωριστεί ως το παλαιότερο γνωστό μεταλλικό τρυπάνι.
Το εύρημα μεταθέτει το χρονοδιάγραμμα για την προηγμένη τεχνολογία γεώτρησης κατά περισσότερο από δύο χιλιετίες, αναγκάζοντας τους μελετητές να ξανασκεφτούν πότε εμφανίστηκαν για πρώτη φορά πολύπλοκα μηχανικά εργαλεία.
Ανασκάφηκε για πρώτη φορά πριν από έναν αιώνα από ένα νεκροταφείο στο Badari στην Άνω Αίγυπτο, το εργαλείο δείχνει φθορά που συνάδει με την περιστροφική διάτρηση.
Το αντικείμενο, που καταγράφηκε ως 1924.948 A στο Μουσείο Αρχαιολογίας και Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, έχει πλέον αναγνωριστεί ως το παλαιότερο γνωστό μεταλλικό τρυπάνι.
Το εύρημα μεταθέτει το χρονοδιάγραμμα για την προηγμένη τεχνολογία γεώτρησης κατά περισσότερο από δύο χιλιετίες, αναγκάζοντας τους μελετητές να ξανασκεφτούν πότε εμφανίστηκαν για πρώτη φορά πολύπλοκα μηχανικά εργαλεία.
Ανασκάφηκε για πρώτη φορά πριν από έναν αιώνα από ένα νεκροταφείο στο Badari στην Άνω Αίγυπτο, το εργαλείο δείχνει φθορά που συνάδει με την περιστροφική διάτρηση.
Το εργαλείο περιείχε αρσενικό και νικέλιο, με αξιοσημείωτες ποσότητες μολύβδου και αργύρου, υποδηλώνοντας σκόπιμες μηχανικές επιλογές και υποδεικνύοντας το πρώιμο εμπόριο υλικών ή την κοινή τεχνική γνώση σε όλη την αρχαία Μεσόγειο.
Ο επικεφαλής συγγραφέας Δρ Martin Odle από το Πανεπιστήμιο του Newcastle δήλωσε: «Αυτή η εκ νέου ανάλυση παρείχε ισχυρές ενδείξεις ότι αυτό το αντικείμενο χρησιμοποιήθηκε ως τρυπάνι τόξου, το οποίο θα παρήγαγε μια ταχύτερη, πιο ελεγχόμενη δράση διάτρησης από το απλό σπρώξιμο ή το στρίψιμο ενός εργαλείου που μοιάζει με σουβλί με το χέρι.
«Αυτό υποδηλώνει ότι οι Αιγύπτιοι τεχνίτες κατέκτησαν την αξιόπιστη περιστροφική γεώτρηση περισσότερες από δύο χιλιετίες πριν από μερικά από τα καλύτερα διατηρημένα σετ τρυπανιών».
Ο επικεφαλής συγγραφέας Δρ Martin Odle από το Πανεπιστήμιο του Newcastle δήλωσε: «Αυτή η εκ νέου ανάλυση παρείχε ισχυρές ενδείξεις ότι αυτό το αντικείμενο χρησιμοποιήθηκε ως τρυπάνι τόξου, το οποίο θα παρήγαγε μια ταχύτερη, πιο ελεγχόμενη δράση διάτρησης από το απλό σπρώξιμο ή το στρίψιμο ενός εργαλείου που μοιάζει με σουβλί με το χέρι.
«Αυτό υποδηλώνει ότι οι Αιγύπτιοι τεχνίτες κατέκτησαν την αξιόπιστη περιστροφική γεώτρηση περισσότερες από δύο χιλιετίες πριν από μερικά από τα καλύτερα διατηρημένα σετ τρυπανιών».
{inAds}
Όταν ο αρχαιολόγος Guy Brunton τεκμηρίωσε για πρώτη φορά το αντικείμενο τη δεκαετία του 1920, το περιέγραψε απλώς ως ένα μικρό χάλκινο σουβλί με δέρμα τυλιγμένο γύρω του.
Η σύντομη ταξινόμηση οδήγησε το τεχνούργημα να αγνοηθεί σε μεγάλο βαθμό για σχεδόν έναν αιώνα.
Η μικροσκοπική ανάλυση αποκάλυψε μοτίβα φθοράς που δεν συνάδουν με το απλό τρύπημα ή το ξύσιμο. Οι λεπτές ραβδώσεις, οι στρογγυλεμένες άκρες και μια λεπτή καμπύλη στην άκρη υποδεικνύουν ότι το εργαλείο περιστράφηκε επανειλημμένα, υποδεικνύοντας παρατεταμένη περιστροφική διάτρηση και όχι βασική διάτρηση.
Οι ερευνητές βρήκαν επίσης έξι πηνία από εξαιρετικά εύθραυστο δερμάτινο στρινγκ ακόμα τυλιγμένα γύρω από τον άξονα, κάτι που είπαν ότι παρέχει άμεσες αποδείξεις για ένα σύστημα τρυπανιού πλώρης.
Σε έναν τέτοιο μηχανισμό, μια χορδή που τυλίγεται γύρω από τον άξονα του τρυπανιού οδηγείται εμπρός και πίσω από ένα τόξο, περιστρέφοντας γρήγορα το εργαλείο για να κοπεί σε υλικό.
«Πίσω από τα διάσημα πέτρινα μνημεία και κοσμήματα της Αιγύπτου υπήρχαν πρακτικές, καθημερινές τεχνολογίες που σπάνια επιβιώνουν αρχαιολογικά», είπε ο Odle.
'Το τρυπάνι ήταν ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία, που επέτρεπε την ξυλουργική, την παραγωγή χαντρών και την κατασκευή επίπλων.
Τα τρυπάνια με τόξο εμφανίζονταν συχνά σε σκηνές τάφων του Νέου Βασιλείου και σώζονται αρκετά πλήρη παραδείγματα από εκείνη την εποχή.
Η σύντομη ταξινόμηση οδήγησε το τεχνούργημα να αγνοηθεί σε μεγάλο βαθμό για σχεδόν έναν αιώνα.
Η μικροσκοπική ανάλυση αποκάλυψε μοτίβα φθοράς που δεν συνάδουν με το απλό τρύπημα ή το ξύσιμο. Οι λεπτές ραβδώσεις, οι στρογγυλεμένες άκρες και μια λεπτή καμπύλη στην άκρη υποδεικνύουν ότι το εργαλείο περιστράφηκε επανειλημμένα, υποδεικνύοντας παρατεταμένη περιστροφική διάτρηση και όχι βασική διάτρηση.
Οι ερευνητές βρήκαν επίσης έξι πηνία από εξαιρετικά εύθραυστο δερμάτινο στρινγκ ακόμα τυλιγμένα γύρω από τον άξονα, κάτι που είπαν ότι παρέχει άμεσες αποδείξεις για ένα σύστημα τρυπανιού πλώρης.
Σε έναν τέτοιο μηχανισμό, μια χορδή που τυλίγεται γύρω από τον άξονα του τρυπανιού οδηγείται εμπρός και πίσω από ένα τόξο, περιστρέφοντας γρήγορα το εργαλείο για να κοπεί σε υλικό.
«Πίσω από τα διάσημα πέτρινα μνημεία και κοσμήματα της Αιγύπτου υπήρχαν πρακτικές, καθημερινές τεχνολογίες που σπάνια επιβιώνουν αρχαιολογικά», είπε ο Odle.
'Το τρυπάνι ήταν ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία, που επέτρεπε την ξυλουργική, την παραγωγή χαντρών και την κατασκευή επίπλων.
Τα τρυπάνια με τόξο εμφανίζονταν συχνά σε σκηνές τάφων του Νέου Βασιλείου και σώζονται αρκετά πλήρη παραδείγματα από εκείνη την εποχή.
Η Naqada IID, μια ύστερη Προδυναστική περίοδος γύρω στο 3300 έως το 3200 π.Χ., είδε την έναρξη της βασιλείας, της γραφής και της οργανωμένης θρησκείας, που θα γινόταν η βάση του κλασικού αιγυπτιακού πολιτισμού.
Μια μελέτη που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο αποκάλυψε μια ανακάλυψη που αλλάζει όσα γνωρίζουμε για την αρχαία Αίγυπτο.
Η ανακάλυψη ξαναγράφει το χρονοδιάγραμμα των πρώτων δυναστειών της Αιγύπτου, τοποθετώντας την άνοδο του Νέου Βασιλείου σχεδόν έναν αιώνα αργότερα από ό,τι πιστεύαμε προηγουμένως.
Το Νέο Βασίλειο, το οποίο διήρκεσε από το 1550 έως το 1070 π.Χ., ήταν η κορυφή της δύναμης, του πλούτου και της εδαφικής επέκτασης της Αιγύπτου, η εποχή διάσημων ηγεμόνων όπως ο Τουταγχαμών.
Ξεκίνησε με τη 18η Δυναστεία, που ιδρύθηκε από τον Φαραώ Αχμόσε Α', ο οποίος επανένωσε την Αίγυπτο και έδιωξε τους εισβολείς Υκσώς, αποκαθιστώντας την κεντρική εξουσία μετά από μια περίοδο κατακερματισμού.
Τώρα, οι επιστήμονες επιβεβαίωσαν ότι η τεράστια ηφαιστειακή έκρηξη της Σαντορίνης (Θήρα) συνέβη πριν από τη βασιλεία του Ahmose, δηλαδή της 18ης Δυναστείας, και το ίδιο το Νέο Βασίλειο, ανέτειλε αργότερα από ό,τι πιστεύαμε προηγουμένως.
Μέχρι τώρα, οι ιστορικοί είχαν συχνά υποθέσει ότι η έκρηξη μπορεί να συνέπεσε με το πρώιμο Νέο Βασίλειο και ορισμένοι ερευνητές προσπάθησαν ακόμη και να τη συνδέσουν με συγκεκριμένους Φαραώ, συμπεριλαμβανομένων των Χατσεψούτ, Τουθμόση Γ ́ ή Αχμόσε Α ́.
Οι ερευνητές εξέτασαν ένα τούβλο με το όνομα του Ahmose, ένα λινό ταφικό ύφασμα και ξύλινες ταφικές φιγούρες που ονομάζονταν shabtis, τα οποία ήταν όλα άμεσα συνδεδεμένα με γνωστούς Φαραώ και τους ναούς τους.
Επειδή αυτά τα αντικείμενα είναι αγκυροβολημένα σε συγκεκριμένα ιστορικά πλαίσια, οι ηλικίες τους παρέχουν ένα αξιόπιστο στιγμιότυπο της περιόδου.
Το Νέο Βασίλειο, το οποίο διήρκεσε από το 1550 έως το 1070 π.Χ., ήταν η κορυφή της δύναμης, του πλούτου και της εδαφικής επέκτασης της Αιγύπτου, η εποχή διάσημων ηγεμόνων όπως ο Τουταγχαμών.
Ξεκίνησε με τη 18η Δυναστεία, που ιδρύθηκε από τον Φαραώ Αχμόσε Α', ο οποίος επανένωσε την Αίγυπτο και έδιωξε τους εισβολείς Υκσώς, αποκαθιστώντας την κεντρική εξουσία μετά από μια περίοδο κατακερματισμού.
Τώρα, οι επιστήμονες επιβεβαίωσαν ότι η τεράστια ηφαιστειακή έκρηξη της Σαντορίνης (Θήρα) συνέβη πριν από τη βασιλεία του Ahmose, δηλαδή της 18ης Δυναστείας, και το ίδιο το Νέο Βασίλειο, ανέτειλε αργότερα από ό,τι πιστεύαμε προηγουμένως.
Μέχρι τώρα, οι ιστορικοί είχαν συχνά υποθέσει ότι η έκρηξη μπορεί να συνέπεσε με το πρώιμο Νέο Βασίλειο και ορισμένοι ερευνητές προσπάθησαν ακόμη και να τη συνδέσουν με συγκεκριμένους Φαραώ, συμπεριλαμβανομένων των Χατσεψούτ, Τουθμόση Γ ́ ή Αχμόσε Α ́.
Οι ερευνητές εξέτασαν ένα τούβλο με το όνομα του Ahmose, ένα λινό ταφικό ύφασμα και ξύλινες ταφικές φιγούρες που ονομάζονταν shabtis, τα οποία ήταν όλα άμεσα συνδεδεμένα με γνωστούς Φαραώ και τους ναούς τους.
Επειδή αυτά τα αντικείμενα είναι αγκυροβολημένα σε συγκεκριμένα ιστορικά πλαίσια, οι ηλικίες τους παρέχουν ένα αξιόπιστο στιγμιότυπο της περιόδου.
